மௌனத்தின் நறுமணம் - சிறுகதை (பண்புடன் மின்னிதழில் வெளியானது)

சென்னையின் எழும்பூர் இரயில் நிலையத்தில் நின்றிருந்தபோது, அவனது காதுகளில் நகரத்தின் ரீங்காரம் கேட்டுக் கொண்டே இருந்தது. அது வெறும் புறவுலகின் சத்தமல்ல; கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளாக அவனது மூளையை சதா அரித்துக் கொண்டிருந்த இலக்குகளின், மின்னஞ்சல்களின், மற்றும் அர்த்தமற்ற உரையாடல்களின் தொகுப்பு. குளிரூட்டப்பட்ட அறைக்குள் அமர்ந்து வண்ணவண்ண எண்களோடும் எழுத்துகளோடும் படங்களோடும் மல்லுக்கட்டிய அவனது மூளை, இப்போது சிக்னலில் தெரியவிருக்கும் ஒரு சொட்டுப் பச்சை நிறத்திற்காக ஏங்கியது. எப்போது ஊருக்குப்போய் நிம்மதியாக இருப்போம் என்றிருந்தது.

சென்னையின் அசுரவேகப் பிடியிலிருந்து தப்பித்து, ஒரு நீண்ட பெருமூச்சோடு இரயிலேறினான். குளிர்சாதனப் பெட்டியின் செயற்கைக் குளிர் காற்று அவனது நுரையீரலைச் சுட்டது. கையில் இருந்த லேப்டாப் பையை ஒருமுறை பார்த்தான். ஐந்து ஆண்டுகள்… ஐந்து ஆண்டுகளில் அவன் புழங்கியது வெறும் எண்களோடும் குறியீடுகளோடும், இழந்தது சொந்த மண்ணின் ஈரத்தையும், அந்த மனிதர்களின் அன்பையும்.

இரயில் தண்டவாளங்களில் தாளம் தட்டியபோது, சுபாஷின் மனம் காலச் சக்கரத்தில் பின்னோக்கி உருண்டது. ஊருக்குப் போகிறோம் என்ற எண்ணமே அவனுக்குள் ஒரு கலவையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. கடைசியாக அவன் ஊருக்குப்போனது ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு. இப்போது ஊர் எப்படியிருக்கும்? மனிதர்கள் எப்படியிருப்பார்கள்? தெரு முனையிலிருந்த அந்தப் பழைய வீட்டை அதன் சொந்தக்காரர்கள் இடித்துப் புதிதாகக் கட்டுகிறார்கள் என அம்மா ஒரு முறை சொல்லியிருந்தாள். எனில், அதன் வாசலிலிருக்கும் செண்பகப்பூ மரத்தையும் வெட்டியிருப்பார்களோ?! என யோசித்தான்.

அதிகாலை நான்கு மணிக்கு இரயில் நிலையத்தில் இறங்கியபோது, மார்கழியின் அதிகாலைப்பனியிலும் அவனது மண்ணுக்கே உரித்தான அந்த இளம் சாரல் காற்றிலும் தேகம் சிலிர்த்தது. ரயில் நிலையத்தை விட்டு வெளியே வந்தபோது, அந்த அதிகாலையிலும் ஒரு சில தேநீர்க்கடைகள் இயங்கிக்கொண்டிருந்தன. விபூதி பூசிய பாய்லர், பால் பாத்திரம், கடைக்குத் தனி அழகைக்கொடுத்தன. சாம்பிராணியும் மலர்களும் மணக்க சுவரில் அடித்திருந்த ஷெல்பில் வீற்றிருந்தனர் தெய்வங்கள். அன்றைய தினம் முதன்முதலாய்க் காய்ச்சிய பால் ஒரு தம்ளரில் அவர்கள் முன் வைக்கப்பட்டிருந்தது. கூடவே இரண்டு வடைகளும். தூக்கத்தை உதற ஒரு டீ குடிக்கலாமா? என நினைத்தவன், வீட்டிற்குப் போய் அம்மாவின் கையால் குடித்துக்கொள்ளலாம் என முடிவெடுத்து, நிலையத்தின் வாசலில் நின்ற ஆட்டோவில் ஏறினான். தன் வீட்டின் வாசலில் நின்றபோது, பழைய வேப்பமரத்தின் கசப்பு கலந்த மணம் அவனை அணைத்துக் கொண்டது.

அவனது அம்மா அலமேலு, வாசலில் கோலமிட்டுக் கொண்டிருந்தவள், மகனைக் கண்டதும் கையில் இருந்த கோலமாவைச் சிறதவிட்டு ஓடி வந்தாள்.

“வா மக்களே.. தேகம் ஏன் இப்படிக் கறுத்துப் போயிருக்கு? ஆளே மெலிஞ்சுட்டியே. நேரத்துக்குச் சாப்புடுகியா இல்லியா?” – அம்மாவின் பாசம் எப்போதும் மாறாதது, அது காலத்தைக் கடந்த ஒரு மகா நதி.

மறுநாள் காலை, கோயிலுக்குச் சென்ற சுபாஷ், அந்தக் காட்சியைக் கண்டான்.

பிள்ளையார் கோயிலின் வெளியே அந்த சின்ன பூக்கடையில், பூங்காவனம் அமர்ந்திருந்தாள். பூக்காரம்மாளின் மகள் அவள்.

அவள் கைகள் பூக்களைத் தொடுக்கும் விதம் ஒரு கவிதை போல இருந்தது. ஒவ்வொரு மலரையும் நாரிடம் ஒப்படைக்கும்போதும், அதனிடம் ஏதோ ஒரு ரகசியத்தை பகிர்கிறாளோ, அந்த சுவாரஸ்யத்தில் அவை தன்னைத்தானே தொடுத்துக் கொள்கின்றனவோ எனும்படி இருந்தது. தியானம் போல் பூத்தொடுத்துக்கொண்டிருந்த அவளது முகத்தில் எந்தச் சலனமும் இல்லை. அவளது கண்கள் ஒரு பேராழியைப் போலத் தெளிந்திருந்தன.

சுபாஷ் அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவளது இயல்பல்லாத விசித்திரமான அமைதி, அவனை ஒருவித அசௌகரியத்திற்கு உள்ளாக்கியது. அவள் ஒரு மொட்டைப் போலத் தன்னைத் தானே சுருக்கிக் கொண்டு, உலகத்திற்கும் தனக்கும் இடையே ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத திரையைத் தொங்கவிட்டிருந்தது போலத் தோன்றியது.

மதிய உணவின் போது, அலமேலு சூடாகப் பரிமாறிக் கொண்டிருக்கும்போது சுபாஷ் மெல்லப் பேச்சைத் தொடங்கினான்.

“அம்மா, கோயிலில் பூங்காவனத்தைப் பார்த்தேன். பூக்காரம்மா மகள்தானே? ஏன் அவ ஒரு மாதிரியா இருக்கா? பூ வாங்க வர்றவங்க கிட்ட கூட ஒண்ணு ரெண்டு வார்த்தைகள்தான் பேசறா. முன்னாடி நல்லாத் துறுதுறுன்னு பேசிட்டுத் திரிவாளே?”

அலமேலு பெருமூச்சு விட்டு ஒரு கணம் அமைதியானாள். “அவ ஒரு மாதிரி ஆயிட்டாடா சுபாஷ். ‘ஏண்டி இப்படி இருக்க?’ன்னு கேட்டா, அவ சிரிப்பா… ஆனா அந்தச் சிரிப்புல சத்தமே இருக்காது. அவளுக்குப் படிப்பு வரும், ஆனா படிக்கப்போக மாட்டேன்னுட்டா. வீட்டு வேலை, தோட்ட வேலைன்னு எல்லாமும் அழகா நறுவிசா செய்ய வரும். அவ கையால ஒரு சொம்பு தண்ணி ஊத்துனாலே அந்த மகிழ்ச்சியில தோட்டமே பூத்துச்சொரிஞ்சுரும். ஆனா அவ எதையும் அவளுக்கா மனசுல தோணுனாத்தான் செய்வா. பட்டணத்துல இருக்கற அவ அக்கா வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப்போனாலாவது அங்க அவ வயசுல இருக்கற பிள்ளைகளைப்பார்த்து இவளும் கலகலப்பா இருப்பான்னு நினைச்சாங்க. ம்ஹூம்.. போக மாட்டேன்னுட்டா. இந்த ஊர்ல இருக்குற பூக்களோடவே அவளோட காலம் கழிஞ்சுட்டு இருக்கு.”

“ஏன்மா, அவளுக்கு ஏதாவது மனசுக்கஷ்டமா?”

“தெரியலடா. நீ தட்டைப் பார்த்து சாப்பிடு. இன்னுங்கொஞ்சம் பொரியல் வைக்கட்டுமா?“

ஊரே அவளைப் பற்றி ஒரு விசித்திரமான கதையைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது—”பூக்காத மொட்டு” என்று. அவள் யாரிடமும் பேசுவதில்லை, சிரிப்பதில்லை என அம்மா சொன்னதிலிருந்து, ‘ஏன் இப்படியிருக்கிறாள்?’ என்ற கேள்வி அவன் தலைக்குள் குளவியாய்க் குடைந்து கொண்டிருந்தது.

அன்றைக்கு மாலை வேளையில், காலாற நடந்துகொண்டிருந்த சுபாஷ், கோவிலிலிருந்த நந்தவனத்திற்குச் சென்றான். அங்கே பூங்காவனம் தனியாகப் பூக்களைப் பறித்துக் கொண்டிருந்தாள். செடிகளுக்கு இடையே அவள் மறைந்து மறைந்து தெரிவது, ஒரு தேவதை தன் தோட்டத்தைப் பராமரிப்பது போல இருந்தது. சுபாஷ் மெல்ல அவளை நெருங்கினான்.

“பூங்காவனம்… என்னை ஞாபகம் இருக்கா?”

அவள் நிமிர்ந்து பார்த்தாள், அந்தப் பார்வையில் ஒரு தீட்சண்யம் இருந்தது. புன்னகைத்தாள். “ஞாபகம் இருக்கு சுபாஷ். சென்னைக்குப் போயிட்டு வந்திருக்கீங்க. அஞ்சு வருஷம் உங்க உருவத்துல நிறைய மாற்றத்தைக் கொண்டு வந்திருந்தாலும் உங்க குரல் அப்படியே இருக்கு.”

அவளுக்குத் தன்னை ஞாபகமிருப்பது குறித்து அவனுக்கு சந்தோஷமாக இருந்தது. பூப்பறித்துக்கொண்டே நகர்ந்த அவளை அவனும் தொடர்ந்தான்.

“ஆனா நீ நிறைய்ய மாறியிருக்கே. ஏன் பூங்காவனம் இப்படி மௌனமா இருக்க? ஊரே உன்னைப் பத்திப் பேசுது. ஏன் யார்கிட்டயும் பேசுறது இல்லை? யாரோடாவது உனக்கு மனத்தாங்கலா?”

பூங்காவனம் தன் கையில் இருந்த ஒரு மல்லிகை மொட்டை வருடியபடி பேசினாள்.

“சுபாஷ்… சென்னை எப்படி இருக்கு?”

“நல்லா இருக்கு… ஆனா, இங்க இருக்கற மாதிரி அமைதியா இருக்காது, நம்ம ஊரை நான் ரொம்பவே நினைச்சுப்பேன்” என்றான் தயக்கத்துடன். “நான் கேட்டதுக்கு நீ இன்னும் பதில் சொல்லலை. சின்னப்பிள்ளைகளா நாம விளையாடறப்ப எவ்ளோ கலகலப்பா வாய் ஓயாம பேசிட்டே இருப்ப. நீ ஏன் பூங்காவனம் இப்படி மாறிட்ட? ஏன் யார்கிட்டயும் பேசுறது இல்ல? ஊரே உன்னை ‘பூக்காத மொட்டு’ன்னு கிண்டல் பண்றது உனக்கு வருத்தமா இல்லையா?”

பூங்காவனம் அருகில் மரத்தின் கிளையில் இருந்த ஒரு செண்பகப் பூவைப் பறித்துக் கூடையில் போட்டாள். “பூக்குறதுன்னா என்ன சுபாஷ்? இதோ இந்தச் செம்பகப்பூ போல இதழ் விரிச்சுத் தன்னை, தன் மனசை, தன் எண்ணங்களை மத்தவங்களுக்குக் காட்டுறது மட்டும்தான் பூக்குறதா? என் மௌனமும் ஒரு பூதான். அதை நுகரத் தெரிஞ்சவங்களுக்குத்தான் அதோட வாசனை புரியும்.”

அவள் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தாள். அந்தப் பார்வையில் ஒரு முதிர்ச்சி இருந்தது. “உங்க நகரத்துல ஒரு நிமிஷமாவது சத்தம் இல்லாம இருக்க முடியுமா? உங்க போன், உங்க கம்ப்யூட்டர், உங்க கார்… எல்லாம் சத்தம் போட்டுட்டே இருக்கு. அந்தச்சத்தம் எனக்குப் பிடிக்கவேயில்லை. இங்க, இந்த இயற்கைக்கு நடுவுல இருக்குற அமைதியிலும், இந்தப்பூக்களின் மௌனத்திலும் எனக்கு என்னவோ இனம் புரியாத நிம்மதி கிடைக்குது”

சுபாஷ் பேச முடியாமல் நின்றான். அவளது வார்த்தைகள் வெறும் பேச்சல்ல;

“இங்க பாருங்க… இந்தச் செடியில இருக்குற ஆயிரம் மொட்டுகளை.. நானும் பூக்காத மொட்டாவே இருக்க விரும்புறேன். ஏன்னா, மொட்டுக்குள்ள தான் அந்தப் பூவோட மொத்த வாசமும் செறிஞ்சு இருக்கு. விரிஞ்சா சில மணித்துளிகள்ல அது காத்துல கரைஞ்சு போயிரும். என் மௌனமும் அப்படித்தான். அமைதியா இருக்கேன், அதனால நிம்மதியா இருக்கேன். ஆனாலும், இந்தப் பூக்களோடு, இந்த மண்ணோட ஈரத்தோடு, இந்தக்காத்தோடு, இந்தத் தேனீக்களோடு நான் நிறைய்யப் பேசிக்கிட்டுதானிருக்கேன்.

“நான் ஏன் பூக்கணும் சுபாஷ்? பூத்தாப் பறிப்பாங்க… இல்லன்னா வாடி காய்ஞ்சு விழும். மொட்டாவே இருக்கும்போது நான் எனக்குள்ளே முழுமையா இருக்கேன்

அவள் தொடர்ந்தாள், “நீங்க எல்லாரும் ஒருத்தரோடொருத்தர் பேசறீங்க, ஒருத்தரையொருத்தர் நல்லாப் புரிஞ்சுக்கிட்டதா நினைச்சுக்கறீங்க. உண்மையில் யாரும் யாரையும் புரிஞ்சுக்கறது இல்லை. இங்க, நான் அதிகமா பேசாம இருக்கேன்.. அதனாலயே எல்லோரையும் எல்லாத்தையும் கவனிச்சு ஆழமாப்புரிஞ்சுக்கறேன். நீங்கல்லாம் பேசிப்பேசி பிரச்சினைகள் கூடுதலாகி ஒருத்தருக்கொருத்தர் மனத்தாங்கலோடு கடைசியில் பேசாம இருந்துடறீங்க. நான் ஆரம்பத்துலயே பேச்சைக் குறைச்சுக்கிட்டேன். அது அப்படியே பழகிடுச்சு, நல்லாருக்கு.. அவ்ளோதான்”

சூரியன் மறையத் தொடங்கியது. பூங்காவனம் தன் கூடையைத் தூக்கிக் கொண்டு மௌனமாகப் படியிறங்கினாள். அவளது பாதங்கள் மண்ணில் படாதது போல ஒரு பிரமை. அவள் விட்டுச் சென்ற அந்தப் பூக்களின் வாசனையை விட, அவளது வார்த்தைகளின் மணம் சுபாஷின் மனதிற்குள் ஆழமாக இறங்கியது.

அவளது அறிவு, அவளது முதிர்ச்சி, அவளது தெளிவு… இவை எதையும் அவன் எங்கேயும் யாரிடமும் இதுவரை கண்டதில்லை. அவள் பூக்காத மொட்டு அல்ல; அவள் பூக்கத் தேவையில்லாத அளவுக்குத் தன்னுள் மலர்ந்துவிட்ட ஒரு முழுமை.

அன்று இரவு சுபாஷால் உறங்க முடியவில்லை. ஜன்னல் வழியாக நிலவைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். விடியற்காலையில் பூஜைக்காக தூரத்தில் கோயில் மணியின் சத்தம் மெலிதாகக் கேட்டது. சுபாஷ் ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தபோது, தூரத்தில் பூங்காவனம் கோயிலுக்குப் பூக்கூடையுடன் செல்வது தெரிந்தது. உடன் நடந்துகொண்டிருந்தவர்கள் ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தபோதும், அவள் இப்போதும் அமைதியாகவே நடந்துகொண்டிருந்தாள். அவளது மௌனம் அந்த ஊர் முழுவதும் ஒரு நறுமணமாகப் பரவிக் கொண்டிருந்தது. அவனுக்கு இப்போது புரிந்தது.. அவள் அதிகம் பேசாத ஒரு பூக்காத மொட்டாகவே இருக்கத் தீர்மானித்திருப்பது, இந்த உலகத்திடமிருந்து தன் மௌனத்தின் நறுமணத்தைத் தற்காத்துக் கொள்ளத்தான்.

மறுநாள் காலை, அவன் மீண்டும் சென்னைக்குக் கிளம்பத் தயாரானான். ஆனால், இம்முறை அவனது கண்களில் ஒரு தெளிவு இருந்தது. அவன் தன் பையில் ஒரு காய்ந்த மகிழம்பூவை எடுத்துப் போட்டுக்கொண்டான். அந்தப் பூவின் நறுமணம் அவனுக்குப் பூங்காவனத்தின் மௌனத்தை நினைவூட்டிக் கொண்டே இருக்கும். அவனுக்குள் பூங்காவனம் விதைத்த அந்த மௌனத்தின் விதை ஒரு விருட்சமாக வளரத் தொடங்கியிருந்தது.

வண்டி நகரத் தொடங்கியது..

டிஸ்கி: சிறுகதையை வெளியிட்ட பண்புடன் மின்னிதழுக்கு நன்றி.

நிழல் சுமக்கும் நதி - சிறுகதை (வாசகசாலை மின்னிதழில் வெளியானது)

கார்த்திக்கின் மனதுக்குள் ஒரு பெரும் யுத்தம் நடந்து கொண்டிருந்தது. செம்பூர் ரயில் நிலையத்தின் பிளாட்பாரத்தில் அவன் நின்றிருந்தபோது, அந்த இடமே ஒரு மாபெரும் இயந்திரத்தின் இரைச்சல் மிகுந்த உதிரிப்பாகமாகத் தெரிந்தது. கன்னியாகுமரியின் எங்கோ ஒரு கோடியில், வாகனப்புகை அண்டாத ஒரு கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்திருந்த அவனுக்கு இந்த நகரத்தின் பரபரப்பும், தூசியும், வாகனப்புகையும் ஒரு ஒவ்வாமையைத்தந்திருந்தது. அதிகாலையில் கேட்கும் குயிலோசையும், ஊரைச்சுற்றியிருக்கும் தென்னந்தோப்புகளும் அவனது நினைவுகளில் நிழலாடின. அவற்றையே நினைத்து நினைத்து ஏங்கினான், குடும்பச்சூழல் காரணமாக மும்பையில் கொண்டு வந்து தூக்கிப்போட்ட விதியைச் சபித்தான். அவியலும் எரிசேரியுமாகச்சாப்பிட்டுப் பழக்கப்பட்ட நாக்கு, மிசல் பாவ், வடா பாவ், ப்ரட் கட்லெட் என பழக்கப்படாத மசாலாக்களால் சுவையுணரும் சக்தியை இழந்து கிடந்தது. என்றைக்காவது ரொம்பவும் ஆசை ஏற்பட்டால் வாஷியின் ரயில் நிலையத்திலிருந்து கூப்பிடு தொலைவிலிருந்த கேரளா ஹவுஸுக்குப் போய் மதியம் அவியல் பொரியலுடன் சத்யை உண்டு வருவான். 

வாரந்தோறும் ஊருக்குப் போன் பண்ணும்போது, “இன்னிக்கு என்ன சமையல்?” என அம்மாவிடம் கேட்டுக்கொள்வான். “புளிக்கறி வெச்சு அப்பளம் பொரிச்சேன் மக்கா” என்றால் “என்னை விட்டுட்டு சாப்பிட்டீங்க இல்லே? கொதி விழட்டும்” எனப் பரிகசிப்பான். என்றைக்காவது விசேஷ தினங்களில் அவியல் என்றால் அவன் அந்தப்பக்கம் மௌனமாகி விடுவது இந்தப்பக்கம் அம்மாவின் நெஞ்சில் துக்கமாய் கட்டை போல் உறையும். “அவியல்ன்னா புள்ள பேயா திம்பானே” என அன்று முழுவதும் புலம்பி வீட்டிலிருக்கும் மற்றவர்களையும் சாப்பிட விடாமல் ஆக்குவாள். ஊரின் ஏக்கம் மிகுந்து தளும்பிய ஓர் நாளில், “ஊருக்கு வந்துரலாம்ன்னு பாக்கேன்மா” என அவன் சொன்னபோது அவள், “வந்துரு மக்களே.. உள்ளது போல பாத்துக்கிடலாம்” எனச்சொன்னாலும் அதைச்சொல்வதற்கு முன் அவள் ஒரு நிமிடம் மௌனித்தது அவனுக்கு ஆயிரம் அர்த்தங்களைச் சொன்னது. வீட்டு நிலைமையை உத்தேசிக்கும்படி அவள் சொல்வதாகப்பட்டது.

குடும்பத்தின் முதல் பட்டதாரியாகச் சம்பாதிக்கத்தொடங்கும் எல்லாப் பிள்ளைகளுக்கும் இது ஒரு சாபக்கேடு எனப்பட்டது. பிடித்திருக்கிறதோ இல்லையோ.. கிடைத்த வேலையில் சேர வேண்டும், எந்த ஊருக்கானாலும் சரி, எந்த நாடானாலும் சரி.. கேள்வி கேட்காமல் பெட்டியைக்கட்டிக்கொண்டு கிளம்பிப்போக வேண்டும். மாதந்தோறும் வரும் சம்பளத்தை எதிர்பார்த்துக்காத்திருக்கும் அத்தனைக்கனவுகளையும், தேவைகளையும் பூர்த்தி செய்ய வேண்டும். கொஞ்சம் வசதியுள்ள அல்லது பிள்ளைகளின் சொல் செல்லுபடியாகும் குடும்பத்தில் பிறந்திருந்தாலாவது ‘எனக்குப் பிடிக்காததை மனசு ஒப்பி செய்ய முடியாது’ என மறுத்துவிடலாம். இங்கே அதற்கும் வழியில்லாமல் இந்த மும்பை மாநகரில் வந்து விழுந்தாயிற்று. வாங்கும் சம்பளத்திற்கு நியாயமாய் கடனேயென்று வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்த போதும், சீக்கிரமே பேப்பர்.. அதாவது ராஜினாமா போட்டு விட வேண்டும் என தினந்தோறும் தோன்றிக்கொண்டிருந்தது.

அவன் ஏறிய ஹார்பர் லைன் லோக்கல் ரயில், ஒரு இரும்புக் கரடியைப் போல உறுமிக்கொண்டு தண்டவாளங்களில் பாய்ந்தது. இன்றைக்குக்கூட்டம் கொஞ்சம் குறைவுதான், பெட்டியினுள்ளே நிற்குமளவுக்கு சற்றுத்தாராளமாகவே இடமிருந்தது. வாசலின் அருகேயே கம்பியில் சாய்ந்து நின்ற கார்த்திக்கின் பார்வை வெளியே விரிந்த மும்பையின் புறநகர் நிலப்பரப்பின் மீது படிந்திருந்தது. அழுக்கு படிந்த குடிசைப் பகுதிகள், வானைத் தொடும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள், பிளாஸ்டிக் குப்பைகள் நிறைந்த சதுப்பு நிலங்கள் என எல்லாமே அவனுக்கு ஒருவித ஒவ்வாமையைத் தந்தன. மும்பை வழக்கப்படி நெஞ்சுப்பக்கமாய்த் திருப்பி மாட்டிக்கொண்ட லேப்டாப் பேக் கனத்தது. இலக்கில்லாமல் வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தவன், குறுகுறுவெனத் துளைக்கும் பார்வையை உணர்ந்து பெட்டிக்குள் பார்வையைத்திருப்பினான். சட்டென்று புன்னகைத்து, “நமஸ்தே” என்றான். பதிலுக்கு “நமஸ்தே” என்றார் துக்காராம்.

 ஒரே ரயிலில் தினமும் பார்த்துக்கொள்வதால் பரிச்சயம், எப்போதாவது ஒன்றிரண்டு வார்த்தைகள் பேசிக்கொள்வதும், புன்னகையைப் பரிமாறிக்கொள்வதுமுண்டு. சில நாட்களில் லக்கேஜ் கம்பார்ட்மெண்டில் ஏறிவிடுவார். தொளதொளவென்ற வெள்ளை பைஜாமா, வெள்ளைச்சட்டை, தலையில் வெள்ளைவெளேரென்ற குல்லா, நெற்றியில் குங்குமப்பொட்டு இதுதான் துக்காராம். காலடியில் ஏழெட்டு துணிப்பைகள் ஒன்றோடொன்று கோர்த்து இணைக்கப்பட்டுக் கிடந்தன. அவற்றுக்குள் லேசாகத் தெரிந்த விதவிதமான டிபன் பாக்ஸ்களும், பைகளில் வரையப்பட்டிருந்த வண்ணக்குறியீடுகளும் எண்களும் அவர் ஒரு தொழில்முறை டப்பாவாலா என்பதைச்சொல்லாமல் சொல்லின. வீடுகளிலிருந்து அவரவரின் அம்மாவோ, மனைவியோ கொடுத்துவிடும் சூடான சாப்பாட்டை அலுவலகங்களில் குறித்த நேரத்தில் கொண்டு சேர்ப்பவர்கள் அவர்கள்.  

வண்டி வாஷி பாலத்தைக் கடக்கத் தொடங்கியது. கீழே ததும்பிக்கொண்டிருந்த அரபிக்கடலலைகளும், மேலே பறக்கும் கடற்பறவைகளும் ஒரு கணம் கார்த்திக்கின் கவனத்தைத் திருப்பின. அந்த முதியவர் அவனை உற்றுப் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையில் ஒரு கருணையும், அதே சமயம் ஒரு பிடிப்பும் இருந்தது. அனுபவசாலியான அவரது பார்வை அவனை அளந்தது. 

"என்ன தம்பி... யோசனை ரொம்ப பலமா இருக்கு?"

அவர் கேட்டது மராத்தியில் என்றாலும், அவரின் கண்களில் இருந்த கனிவு அவனுக்குப் புரிந்தது. ‘ப்ச்’ என்ற ஒலியோடு ஒன்றுமில்லை என்பது போல் தலையசைத்தான். அவர் அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அசட்டுச்சிரிப்புடன் அவனுக்குத் தெரிந்த அரைகுறை ஹிந்தியில் பதில் சொன்னான். "ஒன்னுமில்லை சாச்சா, இந்த ஊரு எனக்குச் செட் ஆகலை.. இங்க இருக்கற வாழ்க்கைமுறை ரொம்பவே பரபரப்பா இருக்கு. நான் எங்க ஊருக்கே போயிடலாம்னு இருக்கேன்"

“ம்… நீ மும்பைக்கு வந்து எத்தனை வருஷங்களாகுது?”

“ஆறு மாசம்..”

“இவ்வளவுதானா?.. ஆறு மாசத்தில் இந்த ஊரைப்பற்றி என்ன புரிஞ்சுக்கிட்டே? இந்த ஊரு இருக்கே.. இதுக்கு நீ என்ன கொடுக்கறியோ அதைப் பத்து மடங்கா உனக்குத் திருப்பிக்கொடுக்கும். மும்பை உன்னைத் தூக்கி எறியாது தம்பி. நீ இந்த ஊரை நேசிச்சா, இந்த ஊர் உன்னைத் தன் குழந்தையா ஏத்துக்கும்” என்றவர் சற்று நேரம் வெளியே ஓடும் காட்சிகளில் லயித்துவிட்டுத்தொடர்ந்தார். “என் அனுபவத்துல சொல்றேன், பிழைப்புத்தேடி வர்றவங்களை, கடுமையா உழைக்கிறவங்களை இந்த மும்பாதேவி என்னிக்கும் கைவிட்டதில்லை. காலூன்றி நிற்க இடம் கிடைச்சாலும் போதும், அதிலும் ஒருத்தன் ஒத்தைக்கால்லயாவது நின்னு வியாபாரம் செஞ்சு சம்பாதிப்பான் பார்த்திருக்கியா?”

நிறையவே பார்த்திருக்கிறான் அவன். ரயிலுக்குள் வரும் சிறு வியாபாரிகளையும் கூட. 

“ஆனாலும், இந்தப் பரபரப்பு.. இந்த வேகம்.. யாரும் யாரோடும் ஒட்டாத தன்மை.. என்னவோ எனக்கு பேசாம ஊருக்கே போய் உறவுகளோட இருந்து கூழோ கஞ்சியோ குடிச்சுட்டுக் கிடக்கலாம் போலிருக்கு” என்றான். 

பெரியவர் மெல்லச் சிரித்தார். அந்தச் சிரிப்பில் ஒரு முதிர்ச்சியும், பல ஆண்டுகால அனுபவமும் தெரிந்தது. "மும்பையில வேகம் இருக்கு தம்பி, ஆனா அந்த வேகத்துலதான் இந்த நகரத்தோட உயிர் இருக்கு. யாரோ போல் விலகி நடக்கற இதே மனிதர்கள்தான் மும்பைல ஒவ்வொரு அசம்பாவிதம் நடக்கும்போதும் உறவுகளை விட நெருக்கமா ஒருத்தருக்கொருத்தர் துணையா நிற்பாங்க தெரியுமா?” என்றவர் அமைதியாகி இலக்கில்லாமல் வெளியே பார்த்தார். பின், “இதே மஹாராஷ்ட்ரால சாங்க்லிங்கற ஊர்லதான் பிறந்து வளர்ந்தேன். விவசாயம் பொய்ச்சுப்போய் பிழைக்க வழியில்லாம, நான் மும்பைல வந்து விழுந்தப்ப இந்த நகரம் என்னையும் ஏந்திக்கிட்டு உசிர் கொடுத்தது. ஒட்டுதல் இல்லாத மனிதர்களா இருந்திருந்தா நான் இங்கே பிழைச்சிருக்க முடிஞ்சுருக்குமா? ஆச்சு.. முப்பது வருஷம். எனக்குச்சோறு இந்த ஊர்லதான்னு முடிவாகிருச்சு” எனப் பெருமூச்செறிந்தார்.

விழிகள் விரியக்கேட்டுக்கொண்டிருந்த கார்த்திக் குறுக்கிட்டான். “உங்க வாழ்க்கை சுலபத்தில் நல்லா அமைஞ்சுட்டுது, எல்லோருக்கும் அப்படியிருக்குமா?” என்றான்.

பெரியவர் பகபகவெனச்சிரித்தார். “இல்லை தம்பி, இங்க ஒவ்வொரு நொடியும் போராட்டம்தான். நான் ஒரு ரயிலைத்தவற விட்டாலும் அன்னிக்கு சில உசிர்களைப் பட்டினி போட்ட பாவத்துக்கு ஆளாகிருவேன். நல்ல வேளையா அந்த பாண்டுரங்கன் என்னை எப்பவும் காப்பாத்தறான். கொரோனா தாண்டவமாடி, லாக்டவுன் முடிஞ்சப்புறம் எங்க பிழைப்பு பழைய மாதிரி இல்லை தம்பி,. ஒரு நாளைக்கு நாப்பது அம்பது டப்பாக்கள் டெலிவரி கொடுத்த இடத்துல இப்ப பத்துப்பதினஞ்சு டப்பா ஆர்டர் கிடைச்சாலே அதிகம். இப்பத்தான் எல்லோரும் ஆன்லைன்லயே சாப்பாடு ஆர்டர் செஞ்சுக்கறாங்களே.”

ரயில் காற்றில் கலைந்த முடியை ஒதுக்கி விட்டுக்கொண்டான். “அப்புறம் எப்படிச்சமாளிக்கறீங்க?”

“கொஞ்சம் பேர் செக்யூரிட்டி வேலைக்குப்போனோம், சிலர் கிடைச்ச வேலைகளைச்செஞ்சோம். கடனேன்னு செய்யாம கடமையைச்செஞ்சா சலிப்பு வராது” என்ற பெரியவர் கண் சிமிட்டினார். “நாங்க கூரியர் சர்வீஸும் செய்ய ஆரம்பிச்சுட்டோம். எங்க கிட்ட கொடுத்தா எந்த டாகுமெண்டையும் சரியான ஆள் கிட்ட சேர்த்துருவோம். வெள்ளைக்காரனே பாராட்டுன சிஸ்டமாக்கும் எங்களோடது”

“கேக்கறதுக்கு எல்லாம் நல்லாத்தான் இருக்கு” என்ற கார்த்திக் தொடர்ந்தான். “ஊரை விட்டு வந்தப்புறம் ஒவ்வொரு நாளும் மனசுக்குள்ள போராடிக்கிட்டே இருக்கேன்”

ரயில் பேலாப்பூரை சமீபித்துக்கொண்டிருந்தது. "தம்பி, கஷ்டம் எல்லா இடத்துலயும் இருக்கும். நீ வெறுக்கற இந்தப் போராட்டம் உன்னை ஒரு மனுஷனா செதுக்கும். சவாலான வாழ்க்கை உன்னைப் பக்குவப்படுத்தும். போராட்டமே இல்லாத வாழ்க்கை, உப்பு இல்லாத சோறு மாதிரி. போராடி ஜெயிக்கிறதுதான் உனக்கு ஒரு அடையாளம் கொடுக்கும்," என்றவர் கனிவுடன் தொடர்ந்தார்.

“ஊருக்குப்போனா மட்டும் சோறு சும்மா வந்துருமா? அங்கியும் உழைப்பேதானே? அந்த உழைப்பை இங்க போடு, நாலு காசு சம்பாதி. கூடப்பிறந்தவங்களுக்கும் உழைக்கக் கத்துக்கொடு. முடிஞ்சா அவங்களுக்கும் நல்ல வழி காட்டி முன்னேத்து. உன்னைப்பார்த்து மத்தவங்களும் கத்துக்கற மாதிரி இரு. வெறுங்கையோட மட்டும் போய் நிக்காதே, அவங்க பார்க்கற பார்வையில் குறுகிடுவே. புத்தியாப்பொழைச்சுக்கோ.. அப்றம் உன் இஷ்டம்”

பெரியவர் பேசப் பேச, கார்த்திக்கின் மனதில் இருந்த பாரம் மெல்லக் குறைந்தது. அவன் இதுவரை மும்பையைப் பார்த்த கோணம் விலகி வேறு கோணம் தெரிந்தது. வாசலருகே நின்றிருந்தவன் எட்டி வெளியே பார்த்தான். ப்ளாட்ஃபாரமும் அதில் அலைமோதி நின்றிருந்த ஜனத்திரளும் தெரிந்தன. இப்போது அந்த வேகம் அவனுக்குப் பயத்தைக் கொடுக்கவில்லை. மாறாக, அந்த வேகம்தான் இந்த நகரத்தின் இதயத்துடிப்பு என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

ரயில் பேலாப்பூர் ஸ்டேஷனை நெருங்கியது. கார்த்திக் தன் போனைப் பார்த்தான். அதில் இருந்த அந்த ராஜினாமா டிராஃப்ட்டை ஒரு நிமிடம் உற்று நோக்கினான். பின், ஒரு தீர்க்கமான முடிவோடு அதை அழித்தான். வண்டி நின்றதும் மனிதக் கூட்டம் ஒரு அருவியைப் போல உள்ளே நுழையத் தொடங்கியது. அந்த நெரிசலுக்குள் துக்காராம் ஒரு மீனைப் போல நீந்தி வெளியேறி மறைந்தார். வெண்முத்துப்போல் அவரது தொப்பி மட்டும் தெரிந்துக்கொண்டிருந்தது. கூட்டத்தைத் தள்ளிக்கொண்டு கார்த்திக் பிளாட்பாரத்தில் கால் வைத்தபோது, அவனது கால்களில் ஒரு புதிய உறுதி இருந்தது.

ஸ்டேஷனை விட்டு வெளியே வந்தபோது, வழக்கமாக எரிச்சலூட்டும் அந்த ஹார்ன் சத்தங்கள் இப்போது ஒரு இசையாகத் தெரிந்தன. பிளாட்பாரத்தில் ஓடும் மனிதர்கள் அவனுக்கு அந்நியர்களாகத் தெரியவில்லை; அவர்களும் அவனைப் போலவே ஏதோ ஒரு லட்சியத்தை நோக்கி ஓடும் சக பயணிகள் என்று புரிந்தது. அந்தப் பிரம்மாண்டமான மனிதக் கடலில் ஒரு துளியாகக் கலப்பதில் ஒரு நிம்மதியைக் கண்டான். மும்பை இப்போது அவனுக்கு அந்நியமாகத் தெரியவில்லை. இதுவும் என் ஊர்தான் என எண்ணிக்கொண்டான்.

டிஸ்கி: சிறுகதையை வெளியிட்ட வாசகசாலை மின்னிதழுக்கு நன்றி.